Kussen klaar om te kussen
Vier jaar geleden kocht ik bij een uitverkoop van een stoffenwinkel een boek met stalen. Prachtige stalen… Maar ik kon niet naaien. Niks, nada. Nu, ik heb die tweehonderd stukskes bijgehouden alsof ze dierbare juweeltjes zijn. Ondertussen heb ik andere stofjes vergaard om te combineren met de juweeltjes. En vandaag duw ik op het pedaal van ‘mijn’ naaimachine en stik. Ik stik dat de stiksels ervan af vliegen! Het is allemaal schots en scheef, tegen alle regels van de kunst van het naaien in maar dat kan mij allemaal geen moer schelen. Want ik stik. En ooit, ooit komt de dag dat ik recht zal stikken. Dan zal ik zegevieren en een offer brengen aan de stik-godin!
Bon, tot die dag komt, naai ik onwennig verder aan de gebruikelijke 2m per uur en kom ik tot twijfelachtige resultaten. Maar toch ben ik blij dat ik een aantal van die juweeltjes, na vier jaar wachten, aan elkaar heb gestikt en iets heb gemaakt dat op een kussen moet lijken.
