Trio Mediaeval
Vrijdag trokken we nog eens naar de Bijloke voor een klassiek concert. Deze keer was het mijn keuze: de combinatie polyfonie en vrouwen sprak mij best wel aan. F vergezelde mij al was hij niet overtuigd dat het een topper zou worden. Mijn intuïtie riep mij luidkeels toe dat ik een avondje genieten tegemoet ging en dat we waar voor ons geld zouden krijgen.
De drie Noorse elegante dames in traditionele jurken van Trio Mediaeval namen plaats op het podium en gaven het woord aan hun stembanden. Na enkele klanken ging ik op het puntje van mijn stoel zitten en kon ik niet anders dan mij volledig over te geven aan de muziek. Het ene schouwspel na het andere vulde mijn hoofd en gaf mij een warm gevoel: een sneeuwlandschap, een knetterende haard, een huis gevuld met koekjesgeur, een klein meisje met haar slee, dikke gebreide sokken met Noorse motieven, een blokhut met rokende schouw, heerlijk geurende glühwein.
Het eerste deel van het concert was iets klassieker, het twee deel volkser. Maar allebei hadden wel die toets. Die extra toets die emoties en taferelen losweekt, die inspelen op je fantasie en die maakt dat de muziek nog een tijdje blijft nazinderen.
Denk maar niet dat het “vrouwenmuziek” betreft, want zelfs F’s harde bolster vertoonde barstjes na het concert. Quote: “Stemmen zo helder als de duizenden meren uit hun thuisland.” Beter kan ik het niet zeggen.
