Afscheid van vacht
Het is al één week geleden dat de baard verdwenen is (was dus louter toeval, Michel). Ik zag op een half uur mijn man terug in een jongen veranderen. Ik hou van baarden. Volle baarden, mannelijke baarden. Net zoals ik hou van een goede mannelijke geur; geen Aqua di Gio maar ook geen stinkers. De geur die F achtervolgt na een tripje in de bergen is mijn aphrodisiac, mijn geschenk voor het lange wachten. Tegenwoordig is het in om ‘proper’ te zijn, afgelekt en uitgelepeld, een javeljeanette als het ware. Laat dat haar eens groeien, dat zweet wat vloeien en je zal wat meer kunnen stoeien!
Ik mis het strelen door dat vachtje, ik mis het gekietel over mijn lippen wanneer ik een zoentje kreeg, ik mis het moeten zoeken naar zijn lippen in die jungle.
Baard oh baard, kom terug en trek u niets aan van al die vrouwen die u maar niets vonden maar luister naar deze die jou koesteren…
Ter nagedachtenis aan de baard die een beetje de mijne was:
There was an old man with a beard,
Who said, “It is just as I feared!–
Two owls and a hen,
Four larks and a wren,
Have all built their nests in my beard!
– Edward Lear
Straks herken ik hem weer als ik hem nog eens tegenkom op een concert :)
Gelukkig dat baardgroei een jongen niet binnen het half uur veranderd in een man.
haha, dat vind ik nog eens een mooie ode!