Eigenwys.be

Vanwaar het idee om een huis te kopen?

ons huisje in Ename wordt een beetje klein.
als er ooit een kindje komt, is er te weinig plaats.
sommige klusjes willen we in Ename niet uitvoeren omdat het niet voor ‘onszelf’ is
we betalen elke maand huur terwijl we dit evengoed kunnen doen voor iets dat uiteindelijk van ons zal zijn
collega’s en vrienden praten vaak over ‘hun’ huis en wat ze allemaal verwezenlijkt hebben in ‘hun’ huis. Wil ook eens kunnen praten over ‘ons’ huis.
de ongelooflijk lage rentevoet
het belastingsvoordeel

Eens de beslissing gevallen was op zoek te gaan naar een koophuis, was ik weer dolenthousiast over ons ‘nieuw project’. Ik voelde me alweer als een hongerig beest op zoek naar voedsel. Ik zou niet rusten tot ik gegeten had. Maar waar te beginnen? De eerste logische stap leek mij de bank. Eens checken over hoeveel kapitaal wij konden beschikken en eens horen hoe dat allemaal in zijn werk gaat. Na wat info hier en daar was het startsein gegeven. Maart 2004. The search of our holy house.

Na elke werkdag rushen naar huis om de lokale krantjes en het worldwideweb af te schuimen op zoek naar een huis. Niet evident want ons verlanglijstje beperkte zich tot slechts één item: de magische klik. We wisten niet wat we zochten. In Gent of streek Oudenaarde? Een groot huis met alles erop en eraan of eerder iets vervallen waar we ons ding konden doen? Een tuin of misschien enkel een terrasje? Een open, halfopen of gesloten bebouwing? Maar ik wist wel wat ik niet wou: geen appartement, geen nieuwbouw en geen verkaveling. F was echter wel een fan van nieuwbouw. Jammer voor hem, daarvoor heeft hij het verkeerde vrouwtje gekozen. Ik hou namelijk van alles wat oud is, alles wat een geschiedenis heeft. Geen ‘proper’ huis waar alles tot in de puntjes is afgewerkt en waar je van de vloer kan eten. Ik hou van wat scheve muren doordat het huis zich door de jaren heen ‘gezet’ heeft, ik hou van oude deurtjes die piepen bij het opendoen, van houten vloeren die kraken, van hoekjes die afgerond zijn door de wrijving van jarenlange passage. Zo’n zaken geven een ziel aan een huis. Ik koester ze. Je mag veranderen en verbeteren, de hedendaagse normen van comfort invoeren, maar tracht een aantal zaken te behouden zodat die geschiedenis niet verloren gaat.

Letterlijk elke dag was ik op zoek. Vanaf ik iets vond dat een potentiële klikker kon zijn, huppelde ik de auto in, belde naar de eigenaar of het immo-kantoor en ging een eerste kijkje nemen. Fre is namelijk niet zo tuk op het zoeken. No problem, des te meer filter om ‘mijn goesting’ te vinden. Maar het was niet makkelijk. Vele huisjes waren net verkocht, waren al in prijs gestegen door opbod, waren toch niet wat ik dacht dat ze zouden zijn of vooral veel te duur voor wat het maar was. Vooral Gent en omstreken. Ongelooflijk die prijzen. Meerder malen trok ik bleek wanneer ik het aantal nullekes zag. Het is gewoon absurd wat de mensen geven aan een woning. Onze filosofie is: een huis heeft als voornaamste functie ‘wonen’. Naast wonen willen we ook blijven genieten van ‘leven’.

De mogelijk kanshebbers in die vier maanden zoektocht waren de volgende:

1. Een gesloten rijhuis/burgerhuis in Gavere via makelaar
Dit huis was een grote kanshebber. We hebben hier zelfs de nacht doorgebracht met onze slaapzak op een matje! Maar vanaf er een vrachtwagen voorbijreed, beefde het huis en stonden de kasten letterlijk te dansen.
Voordelen: drie verdiepingen met supertoffe zolder, leuke pompsteen, zeer veel ruimte, mooie vloertjes, hoge plafonds, tuin op het zuiden, geen inkijk.
Nadelen: veel lawaai van de kasseibaan, kleine tuin, te hoge prijs gezien zeer veel werk aan het huis, appartementsgebouw aangebouwd waardoor geen mogelijkheid tot luide feestjes of luide muziek.

2. Een open hoevetje in Flobecq op 3000m2 grond aan het Brakelbos uit de hand
We hebben hier onze ouders naartoe gesleept. Bijna één uur rijden vanuit Ename. Het had pas gesneeuwd en de wegen lagen erg slecht. De eigenares was een ietwat prettig gestoorde ‘heks’ die ons hartelijk een uitgebreide rondleiding gaf. Schaamteloos vertelde ze over de kabouters en elfjes die in haar tuin huisden, over de vos die ze ’s winters voederde en op haar schoot nam, over haar ‘kunstwerken’ en haar bereidingen van vlierbloesem en natuurlijk over de kers op de taart: het naaktdansen onder de volle maan. Prachtig mens!
Het huisje zelf was in redelijk goede staat maar niet erg groot. Uitbreiding was mogelijk maar niet evident gezien het op een heuvel lag en omdat het in een soort beschermd gebied lag. Het had wel een lief keukentje en toffe badkamer. Het straalde vooral charme uit, net zoals de dame. Maar de negatieve punten waren te sterk in tegengewicht: de grote tuin ging helemaal bergafwaarts, het huis lag in de schaduw van het bos, de prijs lag veel te hoog en het was veel te ver van ons ‘leven’. We zouden daar als echte kluizenaars wonen. Bovendien lag het net over de Vlaamse grens wat allerlei complicaties zou geven voor de administratie. Onze ouders verklaarden ons gek…

3. Loft in loftproject La Lainière
Het eerste loftbezoek was in Gent maar dat was peperduur. De Wolspinnerij of La Lanière was het tweede loftproject dat we bezochten. De prijs was de scherpste van de vier loftprojecten dat we gezien hebben. Dit had dan ook wel de overduidelijke reden dat het naast de N60 ligt. Prachtig gebouw met zeer toffe conciërgewoning. Maar het was een beetje kiezen tussen de pest en de cholera. Of je had uw loft op het zuiden maar keek dan uit op de N60 of je had de loft op het noorden en keek uit op de tuin.

4. Gesloten rijhuis in Gent via makelaar
Prachtig huis. Zeer aangenaam en warm licht. Oude deurtjes, hoge plafonds, oude parket, leuke trap. Zeer rustige ligging op vijf minuten van centrum Gent. Een pareltje. Maar alweer het nadeel van geen tuin. Er was wel mogelijkheid om een ‘illegaal’ dakterras te plaatsen. Onze ouders protesteerden. Ze hadden liever dat we wat dichterbij bleven wonen. In ‘t stad gaan wonen: met die stank en het lawaai, geen parking, verkeersstress… Tja, die ouders. Sommige argumenten waren absurd, andere terecht, hoe moeilijk het ook was dit toe te geven. Het was zeer moeilijk parkeren. We konden ook geen auto missen gezien ons werk te ver was en openbaar vervoer uitgesloten was. Er was nog veel werk aan het huis dus prijs/kwaliteit was het geen winner. En die tuin… Geen groen. Nergens rond het huis een vogel te bespeuren. Dan maar niet.

5. Loft in Oudenaarde boven Superconfex via Vossimmo
Prachtig gebouw, prachtig gerenoveerd. Geen schade aan authenticiteit. De loft waarin wij geïnteresseerd waren was noordwest georiënteerd (de zuidgeoriënteerde waren allen verkocht). Zeer grote ruimte met massa-potentieel. Een loft sprak ons enorm aan. Het ruimte-gevoel en lichtinval kan je niet vergelijken met dat van een klassiek huis. Het is een andere manier van leven. Je leeft meer ’samen’ gezien alles verbonden is met elkaar. Zo’n ruimte splits je niet op in kleine kottekes. De prijs net iets boven het verteerbare en één groot nadeel: geen tuin. Slechts een klein terrasje met zicht op de parking van de Superconfex. Bovendien zijn er gemeenschappellijke kosten en leef je toch in een soort ‘blok’. Het geruis van de O’Cool-motor die dag en nacht draaide en de vreselijke parkingverlichting deden er ook niet echt goed aan.

6. Loft in Oudenaarde via makelaar
Bij de makelaar kregen we enkele plannen mee van een aantal lofts die ons konden interesseren en in ons budget pasten. Hier waren er wel een aantal lofts met tuintje. Maar wat een ontgoocheling wanneer we ter plaatse de plannen bestudeerden. De lofts waren eigenlijk geen lofts maar eerder appartementen. Ze hadden het prachtige gebouw zo opgesplitst en ingedeeld dat er geen sprake meer was van ruimte-gevoel. De prachtige hoge ramen werden zelfs opgedeeld in beneden en bovenloft. Een ware verkrachting van archtitectuur. Een dikke welverdiende nee!

7. De boederij met 30.000m2 grond te Mater uit de hand
Tja… 30.000m2 Wat vang je daar nu in godsnaam mee aan? Maar zo rustig… En zoveel potentieel. Weliswaar als je veel geld hebt. Want wat bleek? De boerderij werd uit de hand verkocht maar de eigenaars hadden geen haast. Ze lieten alle geïnteresseerde tegen elkaar opbieden. De laatste keer dat we er wat van hoorden, lag de prijs al bij de 20 miljoen Belgische franken. Voor een huis waar nog véél werk aan was. Nu, één jaar later, staat het plakkaat nog steeds buiten…

8. Het idyllisch huis te Mater: een klikker-de-klikker
Fenomenaal… Geen andere woorden voor dit huisje. Een prachtig boederijtje op een stuk van bij de 2000m2 superrustig gelegen. Een eeuwenoude lindeboom verwelkomde je in de fabelachtige tuin. Het was een droom! Het was net lente en die tuin… Maar jongens toch, die tuin. Het was alsof God was neergedaald en en zelf eens de handen uit de mouwen had gestoken. De rodendendrons pronkten fier met hun grote bloemen, de bomen stonden trots als zuilen in een tempel, het lange gras streelde liefkozend langs de benen, vogeltjes vlogen zenuwachtig heen en weer omdat wij, indringers de rust verstoorden. En dan was er nog een boomgaard. Een beetje verdoken, nederig lonkend met mooie vruchten. Er was zelfs een authentiek oventje in de tuin. Ik dacht terug aan de heks uit Flobecq en aan haar elfjes en kabouters… Het huisje moest niet onderdoen voor de tuin. Charme, romantiek, authenticiteit, persoonlijkheid maar het had ook iets lief en teder. De helft van het huis was overwoekerd met klimop en stond in de schaduw van een grote eik. Er stonden nog wat meubeltjes maar niet zomaar meubeltjes. Meubeltjes met een verhaal, met afgeronde hoekjes, knarsende schuiven en plekken kaarsvet. Ook de schilderijtjes vielen meteen op. Het huis was eigenlijk een buitenverblijf van een dokter met als hobby schilderen. Overal in huis stonden kleine schilderijtjes van zijn buitenverblijfje. Het leven leek hier opeens zo eenvoudig. Geen tekenen van rushes, stress of fake. Alles had hier een eigen verhaal en romantiek.
Jammer genoeg heeft elke medaille een keerzijde. Schoonvader zei onmiddellijk dat het huis volgens hem onder water liep bij hevige regen. Het lag aan de voet van Mater. Bovendien werd het openbaar verkocht en de prijs steeg de dakpannen uit. Het werd verkocht voor 10 miljoen Belgische franken zonder openbare verkoopkosten. Hoe mooi het huisje wel was, het had toch een hééél grondige opknapbeurt nodig en dt zou ook een hele duit kosten. Na de verkoop zijn we toch een aantal keren teruggegaan gewoon om op het bankje van de tuin te genieten. Bij de eerste hevige regenval, reden F en ik (zonder het van elkaar te weten) onmiddellijk naar het huis en hoopten eigenlijk stiekem dat de ouders deze keer wel gelijk zouden hebben. En dat hadden ze ook…

Vanaf ik de kans krijg, doe ik mijn ronde om van deze huisjes wat fotootjes te nemen.