Eigenwys.be

Coast to Coast Walk (Engeland, juni 2008)

Alfred Wainwright, de geestelijke vader van het lange afstandspad, schrijft over de Coast to Coast onder andere het volgende:

“The Coast to Coast walk is enjoyable for its beauty, for the dramatic variation of landscape and for its many interesting relics, some rooted in prehistory. In comparison to the Penine Way, the C. to C. Walk has feminine characteristics. If there happens to be something in your temperament that makes you like the ladies, the odds are that you will prefer the C. to C . You may not meet any but you will be reminded of them. I finished the Penine Way with relief, the Coast to Coast Walk with regret.”

Wanneer ik na dertien dagen stappen, 307 km, het einde bereikte, was ik die avond trots omdat ik het gehaald had. De daaropvolgende ochtend werd ik echter overspoeld door een triestheid die, naarmate de tijd vorderde, alsmaar erger werd. Tot ik in huilen uitbarstte en achterbleef met een leeg gevoel. Een nimmer gekende doch beminde melancholie. Vandaag is ze er nog steeds. Ik koester ze want ze is me dierbaar.

De dag dat we vertrokken met het vliegtuig naar dat eiland had ik verwachtingen. Ik zou pijn hebben in mijn knieën en ik zou misschien een dag moeten overslaan. Maar het zou mij niet deren want ik had mijn naaikit bij, samen met 300 aan elkaar te naaien stukjes stof. Ik zou schaapjes zien en wist dat ik zou wensen dat ik er eentje kon meenemen. Ik hoopte lekker gebak te mogen proeven. En ik zou mooie huizen bewonderen en wegdromen bij de romantische tuinen. Ik zou vettig eten en thee drinken. Misschien wel in een B&B slapen en zeker worst met rode bonen als ontbijt eten. Mijn verwachtingen werden één voor één ingevuld. Maar er kwam meer, zoveel meer…

Engeland: prachtige natuur en landschappen, het landelijke leven at its best. Steile kliffen, duizenden schapen, glooiende heuvels, eenzame boerderijen, strenge bergen, desolate heides en loodmijnen, bloemige weides, kronkelende riviertjes, eeuwenoude bomen, stille meren, ambachtelijke muren en feeërieke bossen.

Ik doorkruiste het gevreesde Lake District: mistig, mysterieus, meedogenloos. Alsof het geheimen verbergt voor de vele voorbijgangers. Zelfs aan diegene die de Red Pike overwonnen, zoals wij, zou het haar geheimen niet prijsgeven. Misschien had Wainwright meer geluk maar nam hij de geheimen met zich mee wanneer zijn assen werden uitgestrooid aan Innominate Tarn, het centrum van de Lakes. 

“All I ask for, at the end, is a last, long resting place by the side of Innominate Tarn, on Haystacks where the water gently laps the gravelly shore and the heather blooms and Pillar and Gable keep unfailing watch. A quiet place, a lonely place. I shall go to it, for the last time, and be carried: someone who knew me in life will take me there and empty me out of a little box and leave me there alone. And if you, dear reader, should get a bit of grit in your boot as you are crossing Haystacks in the years to come, please treat it with respect. It might be me.”

We kwamen op magische plaatsen zoals Innominate Tarn, The Nine Standards en Oddendale waar irrationele angsten de kop kwamen opsteken. We botsten op innige, lieflijke dorpjes met een hoog peperkoekgehalte waar elk detail charmant is, waar elke compositie een postkaart zou kunnen zijn. Grasmere, Keld, Little Beck; zelfs het enigste stadje Richmond past perfect in het landelijke plaatje. Ik begreep plots waarom Wiliam Wordsworth hier zijn heil had gevonden. En dan waren er ook nog de uitgestrekte velden, gescheiden door verwilderde meidoorns en ellenlange, ‘hoe hebben ze dat ooit geflikt’ muren. Wilde bloemenweides met alleenheersende bomen, vaak het enige teken van leven in de wijde omtrek. Er is slechts één manier om toegang te krijgen tot al dat moois en dat is te voet. Geen auto’s, brommers, karretjes of fietsen. Te voet… met de stapschoenen door het lange gras, klauterend over de talrijke stiles, zich door de kissing gates murwend, op zoek naar een weg tussen de uitwerpselen van de schapen. Engeland is een voorbeeld van hoe de overheid een positieve invloed kan hebben op natuurbehoud. En toch, zelfs op één van de mooiste wandelpaden ter wereld, kom je industrie tegen.  

We sliepen bijna altijd in de tent waar ik genoot van de knusheid en het geritsel, het gewriemel en gewroet. We kampeerden in het wild, op campings of in tuinen van B&B’s. Zoals in de tuin van The Lodge in Marrick, gerund door een gepensioneerd koppel en hun totaal ongehoorzame hond Monty. De lady of the house was een vrolijke, kwetterende moederfiguur, gepassioneerd door patchwork (jippie, was I a happy girl) en haar AGA fornuis. Of op het gras bij de warmhartige Judith van de B&B The Intake Farm in Little Beck, waar ik de beste homemade sinaasappelcake ter wereld proefde. Maar af en toe sliepen we in een bed zoals de avond dat ik mijn voeten moest verzorgen en we moedeloos intrek namen in de sleezy B&B, The Blaize Bishop aan het plein in Richmond. Of de avond in het Youth Hostel in Grasmere, chique en statig, dat ooit een herenhuis met servants en een lord moet geweest zijn. 

F en ik waren twee dagen gescheiden. De eerste was toen hij Striding Edge overstak en de Helvellyn trotseerde. Rekening houdend met mijn slechte knieën, koos ik toen voor de gemakkelijke afdaling via Grisedale Pass. Het waren echter, totaal onverwacht, mijn voeten die het lieten afweten ter hoogte van Richmond. Mijn tere vel had de strijd opgegeven. Brandend en vol blaren, moest ik een dag overslaan. Een teleurstelling die ik niet vlug zal vergeten… Gelukkig leverde het leuke gesprekken op met de praatgrage chauffeur van de bagagedienst Pack Horse en kon ik de hele dag patchworken in het zonnetje.

Het eten in Engeland was wel en niet zoals voorspeld: de dagelijkse kost was nog vettiger dan voorzien maar het gebak smaakte nog beter. Game pie, Mega Burger met chips (geen frieten, chips zoals in Lays) en cheddar, white wine spritzer (witte wijn met sodawater) en top of the bill: The Full English. Anderzijds smolt ik weg bij de versgebakken brownies, cream tea met verse sultana (met rozijntjes) scones, de smeuïge ginger apple pie en niet te evenaren fudge. De ales, pints, lagers en whisky waren F’s bierbuikje niet gunstig gezind.

We ontmoetten ontzettend interessante, inspirerende en lieve mensen: een charmant, jong koppel Ben & Sarah uit Leeds, de drie vrijgezelle biggetjes die samen voor ingenieur gestudeerd hadden en de bloemetjes nog eens wouden buitenzetten, twee levensvrienden Mister Peak en Tom Waits (nee, niet de echte), een ouder koppel waarvan de dame aan overgewicht leed maar die samen al heel wat lange afstandspaden gedaan hadden waarvoor bravo, vader Bob en zoon Reed uit Amerika die samen drie maanden in Europa rondtrokken. We vierden onze aankomst allen samen in The Dolphin Hotel in Robin Hood’s Bay. 

Als afsluiter brachten we een blitzbezoekje aan de schotse grootstad Glasgow waar we de hele dag in een boekenwinkel doorbachten. Weg van het lawaai, alleen met onze herinneringen.