Eigenwys.be

Voor ik begin met over de werkzaamheden van onze aannemer te vertellen, moet ik toch eerst een stukje schrijven over de zeven maanden tussen de start van Team Destroy en dat van onze aannemer.

Zeven maanden lijkt lang. Ik moet eerlijk toegeven dat het tijd werd dat de aannemer startte want veel werk konden wij, zonder tussenkomst van een ‘professional’, niet meer verrichten. Maar anderzijds waren vele weekends in die zeven maanden goed gevuld met onze voorbereidende werkzaamheden aan het huis. Ondertussen kregen wij ook ruimschoots de tijd om over ons huis goed na te denken. Indeling, materialen, concept. Er kwam toch meer bij kijken dan eerst verwacht.

Onze architecte, zwanger, beloofde ons de opmeting van ons huis en een eerste voorontwerp voor de voorziene bevalling. Op 14 september 2005 reden we nieuwsgierig richting Ronse. Het voorontwerp was goed, vooral de situering van de bureau van F vonden we zeer goed gevonden (deze zou eerst in de ruimte komen waar de eetplaats nu zit). De keuken was voor mij ook ok. Mijn wensen van grootte en zicht op de tuin waren ingewilligd. De tv-hoek vonden we echter minder geslaagd. Toen was ook het debat over wel/geen TV in huis nog niet gestart. De volgende afspraak zou pas eind oktober zijn, na haar bevalling. Sommigen uit onze omgeving verklaarden ons gek dat we zolang wouden wachten maar dit gaf ons wel de gelegenheid het plan goed te bestuderen en de nodige veranderingen of ideeën te verwerken. En dat deed ik maar al te graag. Elke dag lag het plan op mijn schoot, naast het bord tijdens het eten, in de auto, bij de mama. Er was iets dat niet klopte. De indeling was, naar mijn mening, niet goed. Niet praktisch. Vooral de zithoek aan het noorden met aparte tv-hoek was een doorn in mijn oog. We zouden de tuin moeten kunnen zien vanuit de zetel. Een mooier schouwspel dan groeiende bomen, vliegende vogels en dansend gras kan je toch niet bedenken. Waarom dan ver weg zitten als het anders kon? Maar na een maand was ik er nog niet uit. F liet het aan mij over, hij kon niets bedenken en vond de indeling niet slecht. Ik pijnigde mijn hersenspinsels elke dag met dezelfde vragen. Op een zaterdagochtend stond ik op en Eureka! Daar was het. Ik grabbelde naar het plan van het bestaand huis, en met een tasje verse koffie en een sigaretje, begon ik te krabbelen. Schrappen, lijntjes bijtekenen, kleuren. Een uurtje later was de hemel als het ware opgeklaard. Het concept was er. Hoe ik het draaide of keerde, het voelde goed. Alles had zijn plaatsje waar het hoorde, rekening houdend met de stand van de zon, zicht op de tuin, grootte van de ruimtes. Details zouden later wel uitgewerkt worden. Mijn wederhelft had nog wat vragen bij het nieuwe concept maar na een uiteenzetting van hoe en waarom, was hij er helemaal voor te vinden. Tevreden over mijzelf mailde ik de veranderingen naar onze architecte. Wist niet of zij echt opgezet zou zijn want ik had zonet de hele boel veranderd behalve de plaats van de bureau.

Ondertussen kwam het heuglijke nieuws van de geboorte van Lie, het dochtertje van de architecte. Op 24 oktober gingen we langs voor de bespreking van voorontwerp twee. De uitwerking op plan van ons nieuw concept zag er veelbelovend uit. Er moest wel nog eens goed nagedacht worden over details. De ramen waren, naar mijn smaak, te strak en te modern. Ik was toch gesteld op iets rustieker. Bovendien vond ik dat strakke gedoe niet in evenwicht met het boerenhuis. We hadden niet gekozen voor een loft of een blokkendoos. Dit in het achterhoofd, begon ik alweer te brainstormen. Voor F maakte het allemaal niet veel uit, hij was vooral geobsedeerd door de 3000m2 aan tuin. Bovendien wou hij dat ik mijn zin deed. Ik had het volgens hem goed gedaan in Ename en zou het dus nog beter doen in Welden. Wat een vertrouwen! Maar ook veel verantwoordelijkheid. Maar ik was gelukkig dat hij mij dit gunde. Ik zou trouwens toch niets beslissen zonder hem. Elk idee legde ik voor. Sommige werden aanvaard, andere niet. Duizend en één prentjes uit boekjes schoven zijn neus voorbij. We bezochten een tweetal bouw/verbouwbeurzen. We namen een kijkje in een prachtig huisje in Gottem waar mijn moeder een cursus pottenbakken had gevolgd. Even terzijde, we zijn daar ongelooflijk hartelijk ontvangen en hebben veel ideeën opgedaan. En vooral, we praatten er veel over met onze omgeving. En zo kwamen we tot het defintieve plan.

Naast de studie van het plan, was ook de zoektocht naar vakmensen gestart. We begonnen bij één van de belangrijkste pilaren van een huis: het dak. We hadden voor ogen dat de dakwerken misschien al uitgevoerd kon worden. We contacteerden verschillende dakwerkers en kregen offertes binnen. Het prijsverschil tussen de goedkoopste en de duurste was enorm. Voor we een keuze maakten, wouden we dit toch wel even overleggen met de architecte. Uiteindelijk hebben we geen enkele gekozen want op aanraden van Thomas, een vriend van ons, zijn we terechtgekomen bij A. NV. Een algemene aannemer, iemand die alles doet (behalve electriciteit). Na een bezoekje op de werf (in oktober), waren we al verkocht. Hij had goede ideeën, was technisch onderlegd en het klikte. Bovendien was hij een ‘man van het volk’. Geen omhooggevallen charlatan met mooie praatjes. Maar er kwam een kink in de kabel. Op 20 januari was onze bouwvergunning goedgekeurd maar de offerte was nog steeds niet binnen. Dat we er einde maart (belangrijk want dan verliep onze huurovereenkomst) zouden kunnen intrekken, begon toch wel heel ongeloofwaardig te klinken. Ik panikeerde en contacteerde onze architecte voor een adres van een andere aannemer. Eind februari had ik van de andere aannemer de offerte in handen. Maar van A. NV nog geen nieuws. De moed zakte in mijn schoenen. De tweede aannemer was heel punctueel en was tot nu toe zijn afspraken nagekomen. Mijn gevoel zie A. NV, de ratio zei de andere aannemer. Uiteindelijk belde de aannemer ivm de offerte. Hij zei ons dat hij al een deel had kunnen uitrekenen maar nog niet alles. Na een avond alles overlopen, met de rekenmachine bij de hand, was de prijs bekend. Net iets goedkoper dan de andere aannemer. Na lang overleg met het thuisfront (F bleef vastberaden bij zijn eerste keuze), kozen we, ondanks mijn twijfels, toch voor A. NV.