Architecte versus aannemer
Vandaag was het F die alles wat zwart zag. Hij had de hele dag achter zijn computer gezeten en was ontchoogeld dat onze aannemer vandaag weer niet is komen opdagen. Bij het overlopen met de architecte van alles wat er nog moet gebeuren, zakte de moed in zijn schoenen. Ik trachtte hem achteraf wat op te peppen maar hij antwoordde krachtig: ‘ik wil gewoon verhuizen!’ waarop ik optimistisch antwoordde: ‘nog drie maanden geduld’. De tijd van verhuizen komt nog, daar ben ik van overtuigd.
Mijn frustraties liggen vooral in de ‘communicatie’ of beter gezegd ‘non-communicatie’ en de barslechte planning van onze aannemer. De ervaring heeft ons ondertussen al geleerd dat we alles maal drie moeten doen. Komt hij binnen twintig minuten? Dan wordt het een uur. Zal X af zijn in twee dagen? Dan wordt het één week. En als hij helemaal niets zegt, dan gebeurt er ook niets. 0×3=0. Voilà, zo simpel is de hele ‘communicatie’. Die wetenschap heeft mij al van vele onnodige frustraties gevrijwaard.
