On the road again
Het is zo lang geleden dat ik hier nog eens iets gepost heb. Duizend en één excuses kan ik hiervoor bedenken maar eigenlijk is geen enkel daarvan geldig. Want de laatste maanden is er zoveel gebeurd, zoveel gezegd en niets daarvan heb ik neergetikt. Ergens wel jammer, anderzijds ook niet. Het zou een lange uitspatting geweest zijn van negativiteit. En hoewel zwarte dagen nu eenmaal deel uitmaken van mijn leven, ik hou niet van teveel negativiteit. Zeker niet wat ons nieuwe nest betreft. Ik wil de goede momenten van onze verbouwing onthouden, uit de slechte leer ik wijselijk mijn lessen. Bovendien, dat wist ik wel van tevoren, is nu alles opnieuw rozengeur en maneschijn.
Na lange, moeilijke en vooral vermoeiende maanden en teveel miserie met de aannemer dan goed is voor een mens, zitten we eindelijk in ons huis. Anderhalf jaar hebben we gezwoegd, gezweet, tranen gelaten en mooie momenten beleefd maar de kers op de taart was de ‘officiële’ inhuldiging op oudejaarsavond. Samen met onze families hebben we niet alleen de start van een nieuw jaar gevierd maar vooral de start in ons nieuwe huis. Mijn enige wens was dan ook van opnieuw ‘rust’ te vinden, iets wat de laatst maanden spoorloos uit mijn leven was verdwenen. Het feit dat ik nu de draad van het bloggen opneem, is een teken dat deze rust aan het terugkeren is.
ZEN? Nog niet helemaal, maar we zijn op weg.
