Eigenwys.be

Liefde is

Vandaag heb ik de trut uitgehangen. Uit frustratie. Omdat ik bronchite heb en dus getormenteerd word door knallende hoofpijn, koude rillingen no matter hoeveel truien en fleeces ik aangetrokken heb en hoestbuien die de grond tot in Parijs doen daveren.
Kruip in je nest, zegt een ‘normaal’ iemand. Maar dat druist in tegen mijn natuur. Deze week heb ik namelijk een lijstje gemaakt van wat ik allemaal wou realiseren dit weekend. Het is namelijk ‘huisjes-weekend’. Dit betekent het hele weekend in functie van ons huisje.
Ik ben dus deze morgen opgestaan, reeds balend omdat ik naar de dokter moest om mijn bloed te laten trekken, iets wat niet op mijn lijstje stond en waarvoor ik vroeg moest opstaan (stond ook niet op mijn lijstje).

Na een bezoek bij de apotheek om iets tegen de ’slijmen’ (klinkt zo vreselijk :-§), sla ik de handen in elkaar om aan het lijstje te beginnen. Eerste taak: naar het containerpark rijden. Na vijf minuten merk ik dat ik loop te zweten als een rund. Fleece-laag 6 gaat af, samen met de wollen muts. Met veel geduld en ‘kom-op-adem’-pauzes, geraakt de auto eindelijk gevuld maar wordt pas na twee uur gelost. Iedereen komt uit zijn kot op zo’n mooie dagen, dus file aan het containerpark. F belt en vraagt hoe het gaat en of ik ‘al iets’ gedaan heb vandaag. Geërgerd was ik al door de files, geïrriteerd geraakte ik nu door die vraag. ‘Al iets’ gedaan? Andere vrouwen die bronchite hebben, liggen in hun bed te jammeren terwijl hun man kippebouillon aan hun bed brengt, hen een kusje op het voorhoofd geeft en vraagt of hij de warmwaterkruik nog eens moet opwarmen voor zijn hartedief. Mijn man is anders: die vraagt ‘al iets gedaan vandaag?’.

Later op de middag komt hij naar huis, pakt een emmer en begint de ruiten te wassen. Hélaba, heb hier wel een lijstje en dat staat er niet op! Maar ik kan niet anders dan hem gelijk geven, onze ruiten zijn smerig en met de zon uit, ziet het er vreselijk uit. Maar na 1 ruit, duwt hij de trekker en zeemvel in mijn handen en zegt: ‘Leuk hé, met z’n tweetjes de ruiten wassen? Gezellig.’ Hmm, hint begrepen. Hij sponst ze af, ik doe al de rest (the crappy job). Af en toe bulderen mijn slijm-longliederen protesterend langs zijn oren maar blijkbaar is mijn man selectief doof. Ondertussen vindt hij andere taakjes voor een bronchite-lijdster: betonnen platen van 60 kilo verslepen naar het terras, hout stapelen in massieve bakken om deze bakken nadien te verslepen omdat meneer vond dat ze beter aan de andere kant zouden staan (goed voor 20 kilo), zakken cement en zand naar boven duwen om deze op zolder te leggen (goed voor samen 150 kilo). Ik heb gereclameerd, gevloekt en geprotesteerd, basically de trut uitgehangen.

Nu, op het eind van de dag vraag ik mij af: hoe doet hij dat? Hij krijgt het voor elkaar om mij, ziek zijnde, te laten werken als een paard, zweten als een rund en vloeken als de duivel. Maar alsof dat niet genoeg is, terwijl hij de bloemetjes aan het buitenzetten is met vrienden en ik hier doodop voor de open haard zit, dat werkt dankzij het hout dat ik heb binnengebracht, zonder kippebouillon of warmwaterkruik weliswaar, voel ik mij daarbovenop schuldig dat ik vandaag zo de trut heb uitgehangen en mis ik hem. HOE DOET HIJ DAT?