Haar Etsy-shop, met superleuke, zelf samen te stellen, kleine kaartjesreeksen, is een bezoekje waard.

Windy’s eigen ontwerp voor de website, wel, ‘less is more’ werkt bij haar! Vooral de ‘Profile‘-pagina en de ‘Contact‘-pagina vind ik heel geslaagd. De kunstwerken, en dan vooral haar tekeningen, doen mij aan voortplanting (vooral eicellen en baarmoeders) denken maar dat heeft waarschijnlijk meer met mijn hormonen te maken dan met haar visie.  

Ik ken niets van kunst. Geen namen, geen theorieën, geen geschiedenis. Ik ben nooit geen feitenmens geweest en zal het nooit worden. Voor mij is kunst ‘mooi’ als het mij blijft boeien. Met andere woorden: subjectiever kan niet! Wat niet wil zeggen dat ik geen mening heb. Want ook als het over kunst gaat, ben ik eigenwys. 

Als ik naar kunst kijk, denk ik meestal in woorden waarvan ik vind dat ze erbij passen en mijn gevoel omschrijven. Bij haar schilderijen denk ik aan: kordaat, hard, donker, streng. Sommige boeien mij wel maar ik zou ze niet in mijn huis hangen omdat ze te donker van sfeer zijn. Haar tekeningen staan dan weer voor vrouwelijk, zacht, teder, correct, nauwgezet en vrij. Hieronder mijn favoriet omdat het ‘vrouw’ uitstraalt. Het doet mij in de eerste plaats denken aan eierstokken en vruchtbaarheid maar ook aan de vrouwelijke kwetsbaarheid, haar complexe natuur en fijngevoeligheid. Helemaal ‘vrouw’…

Klik!

• site
• blog: windbagandthunder
• flickr
• etsy

De drie Noorse elegante dames in traditionele jurken van Trio Mediaeval namen plaats op het podium en gaven het woord aan hun stembanden. Na enkele klanken ging ik op het puntje van mijn stoel zitten en kon ik niet anders dan mij volledig over te geven aan de muziek. Het ene schouwspel na het andere vulde mijn hoofd en gaf mij een warm gevoel: een sneeuwlandschap, een knetterende haard, een huis gevuld met koekjesgeur, een klein meisje met haar slee, dikke gebreide sokken met Noorse motieven, een blokhut met rokende schouw, heerlijk geurende glühwein.
Het eerste deel van het concert was iets klassieker, het twee deel volkser. Maar allebei hadden wel die toets. Die extra toets die emoties en taferelen losweekt, die inspelen op je fantasie en die maakt dat de muziek nog een tijdje blijft nazinderen.

Denk maar niet dat het “vrouwenmuziek” betreft, want zelfs F’s harde bolster vertoonde barstjes na het concert. Quote: “Stemmen zo helder als de duizenden meren uit hun thuisland.” Beter kan ik het niet zeggen.

http://www.pepperinapress.com/

Origineel, creatief, retro.

Ik heb dan ook ontzettend genoten van de hele ’show’. Want in tegenstelling tot vorige polyfonie-concerten, was dit niet louter een deugd voor het oor maar ook voor het zicht. De muziek werd gecombineerd met een videoprojectie van De Tuin der Lusten van Jeroen Bosch, de zangers en muziekanten wandelden door het publiek en naar boven, elke keer opnieuw andere geluidsgolven teweegbrengend. Op een scherm werden regelmatig woorden geprojecteerd. In de lucht hing een megaballon waarop beeldfragmenten werden geprojecteerd. Het vocale werd afgewisseld met instrumentale stukken trompet, blokfluit, mandoline, cello en andere vreemde instrumenten waar ik de naam niet van ken. Soit, alles was tot in de puntjes verzorgd. De volle zaal bleef de hele duur van het schouwspel muisstil, mij incluis. Sommige fragmenten waren zo adembenemend, zo sereen van sfeer, dat mijn haren stijf rechtop gingen staan en een rilling over mijn ruggengraat liep. Wat die vier mannen met hun stem doen, ewel, dat mogen ze elke nacht voor het slapengaan aan mijn balkon komen doen. Ik zal niet met potten gooien maar met bloemekes.
Naast het vocale heb ik vooral genoten van de mandoline. Die kerel is gewoon schitterend. Een goed uit de kluiten gewassen kerel met een hoofd als een mandoline en een piercing in zijn wenkbrauw trippelde op zijn blote voeten over het podium om dan in een lotusachtige houding plaats te nemen op het podium. De muziek die hij op dat moment voortbracht gaf mij het gevoel eventjes een elfje te zijn in een bos met verborgen hoekjes. Ik had een magisch stokje, zoefde tussen de bomen en toverde overal bloemekes. Zo wijs.
Tussen dat zingen en dat zoeven door, kreeg ook het oog wat voer. En wat voor voer… Jeroen Bosch, ik weet niet welk spul hij toen rookte, snoof of slikte maar straffe kost zal het wel geweest zijn. Vreemde freaky wezens, mensen met blokfluiten in hun achterste geduwd en ornamenten die je liever niet op uw gemeentelijke rotonde wil zien staan… En toch pastte het. De kleuren, het middeleeuwse, de sfeer. Het was af.

Een jaartje ouder, wat muziek en kunst wijzer en dertien maal nul rijker kroop ik voldaan in mijn nest en droomde dat ik een elfje was.