Na het aanhoren van mijn gedacht over het ideale schaap, stuurde Lieven mij onlangs een link door over Soay schapen. Hij omschreef ze als volgt: klein, mooi, horens, nooit scheren, niet-aanhankelijk/beetje wild, droog-warm-nat-koud=geen probleem, eet enkel grassen en liefst ruige. Dat is dus wat ik wil! Kwestie dat iedereen goed weet dat ze hier niet met minivarkens aan de deur moeten komen staan.

Soay schapen zijn altijd welkom vanaf onze buur zijn Bekaertdraad heeft gespannen en onze struikjes ietsiepietsie groter zijn. Nog 2 à 3 jaarkes wachten dus.

Met de kip onder de arm ging ik eerst te rade bij mijn moeder. Een beroerte en verlamming luidde het verdict. Er zit geen leven meer in de poot. Marekse verlamming misschien? Always get a second opinion. De boerin van achter de hoek nam het beest vast in alle windrichtingen, betastte het been, trok er zelfs aan. De kip gaf geen kik (noch tok).

‘Diene puut is af. Ze moe ne slag g’had hebbe. T’ei nie gebruke, de pees is af. Ulder kippen lupen iere constant op stroat. Ze zal ne slag g’had hebbe van n’een otto.’
Inderdaad, wij zijn van die kwiebussen die onze kippen los laten lopen en de kippen zijn zo vrij van openbaar terrein als dat van hen te beschouwen. Op de vraag of dat wil zeggen dat we ze nu moeten… laten gaan: ‘D’er zijn katten die mee drie puten bleive rondlupe.‘ Zucht… Na nog een sappige uitleg over hoe ik het beest moet dooddoen, hoe het moet gepluimd worden en hoe ik de ‘beulinge’ er moet uithalen, blijf ik radeloos en verslagen achter.

Resultaat: discussie ten huize Eigenwys. Ik wil met het dier naar de dierenarts in de hoop dat er misschien nog iets kan gedaan worden. F zegt dat we voor de prijs van een consultatie 5 nieuwe kippen kunnen kopen en dat dit een onderdeel is van het ‘landelijke leven’. Dat ik nogal een ’stadsmens’ ben om met mijn kip naar de dierenarts te lopen. En dat het nogal hypocriet is om nadien kippenfilet te eten. Ik beschouw dit hele gedoe enigszins anders: in de film Alive gaan ze toch ook hun familie niet opeten?

Maar dat wil niet zeggen dat ik het dier wil laten afzien. Als het moet, dan moet het. Euthanasie maar dan stadsgewijs met een spuitje. Geen hakmessen, stuiptrekkingen en bloed aan de muur. Niet met mijn kip! De guillotine in het Gravensteen is dus geen optie.

Voor meer mooie foto’s van dit beestje zie Vilda Photo

Vogelhuisjes

• plaats de nestkastjes in de herfst zodat ze verweerd raken.
• wees geduldig. Het kan jaren duren vooraleer je uw eerste bezoeker kan bewonderen.
• zet een voedertafel niet te dicht bij een nestkastje. De nestelende vogels hebben last van andere vogels die te dicht bij de nestkast hun voedsel zoeken.
• niet overdrijven. Eén à twee kastjes in een tuin is voldoende.
• maak ongebruikte nestkastjes schoon aan het eind van het seizoen (rond november) schoon met kokend water om eventuele parasieten te voorkomen.
• er bestaan verschillende soorten nestkastjes voor verschillende types vogels. Niet alle vogels nesten in kastjes.

Voederhuisjes enzo

• geef ’s winters 2x per dag eten
• zet de voedertafel bij voorkeur 2 à 3 meter van een struik of boom zodat ze kunnen vluchten bij gevaar en 5 meter van het huis
• water: nootjes en zaden bevatten niet genoeg water. Voorzie daarom een schaal, waterplas, … zodat ze kunnen drinken en baden (belangrijk voor de het onderhoud van hun veren!)

Een ideetje: hol een appel uit en doe er een mengsel van gekookte rijst, zaden, gedroogde vruchten en bessen is.

Links:

• vogelbescherming.nl waar er uitgebreid uitleg gegeven wordt over welke vogels waar voorkomen, alle types kastjes en het voederen van vogels
• een aantal bouwschema’s (zelfs voor vleermuizen, cool!)
• inspiratie: De Kruijf Vogelnestkastjes uit Nederland. Jammer dat de verzendkosten voor België 20 euro bedragen want er zitten er hier enkele tussen waar ik zelf zou willen intrekken…

* Informatie en foto’s gehaald uit het boekje ‘Vogelhuisjes’ door Andrew Newton-Cox en Deena Beverley.

Ik had al een sterk vermoeden (dikke buik, stijve tepels) maar wou toch zeker zijn. Ben dus vanavond naar de dierenarts getrokken en na een echo was het zeker. Minstens twee, misschien drie kittens op komst. Over een kleine twee weken zou ze moeten bevallen. Maak mij toch wat zorgen. Io is pas negen maanden oud en nog zo klein. De dierenarts vertelde me wel dat ze eigenlijk op negen maanden bijna volgroeid is. Io zal dus altijd een kleintje blijven. Maar een kleintje dat kleintjes voortbrengt is toch nog een andere zaak. Alweer geruststellende woorden van de dierenarts: kittens groeien in verhouding tot de grootte van de moeder. Bovendien is het een goed teken dat we al twee foetussen gezien hebben. Dat wil zeggen dat ze niet één grote dikzak zal moeten uitpersen. Nog positief nieuws: bij katten gaat de bevalling zelden fout. We zullen maar vertrouwen op moeder natuur en op de dierenarts. Iemand plaats voor een nakomeling van één van de liefste beestjes ter wereld?